Αφιέρωμα στο Λόρκα

Δευτέρα 5/11 και Δευτέρα 12/11
στο "Κιμινίτο", Μ. Αλεξάνδρου 28 και Πέρδικα - Μεταξουργείο
Αφιέρωμα στο Λόρκα

Θα πάρει μέρος και μια καλή φίλη (και συνάδελφος)

Η επιστροφή του δασκαλάκου

Ο δασκαλάκος εξαφανίστηκε για αρκετά μεγάλο διάστημα. Δυστυχώς δεν πήγε πουθενά κι ευτυχώς δεν έπαθε τίποτα!

Η απουσία μου από το blog οφείλεται δυστυχώς σε έναν πολύ-πολύ πεζό όσο κι αστείο λόγο: Είχα ξεχάσει το e-mail που είχα στο yahoo! Έτσι φάνταζε ΑΔΥΝΑΤΟΝ να κάνω log-in στο blog μου. Φάνταζε...αλλά δεν ήταν.

Βρήκα -τυχαία- τη λύση κι έτσι επέστρεψα. Διέγραψα και κάποιες δημοσιεύσεις...που απλά δε μου άρεσαν!

Συμβαίνουν αυτά, γιε μου

Τόσο πολύ μ'αρέσει που την έβαλα στις αγαπημένες μου στο blog !

"These things happen son"

Graham Roumieu, 2004

Είναι σκληρή η ζωή, γιέ μου. Και θα σε γδάρουν τα ρίσκα που θα πάρεις....

Welcome my son, welcome to the machine

(Pink Floyd)

Αφιερώνω το blog μου στο γιο μου, που είναι πολύ μικρός και πολύ αθώος για να το διαβάσει. Δεν υπάρχει τίποτα πιο γλυκό κι αθώο από τα παιδιά. Κοιτάζοντας τους μαθητές της τάξης μου πιάνω συχνά τον εαυτό μου να στενοχωριέται ξέροντας ότι θα μεγαλώσουν...και θα γινουν "φριχτοί"...όπως όλοι μας...

Είδα την Άννα κάποτε

Είχα να τη δω χρόνια...Πρέπει να ήταν γύρω στα έξι χρόνια. Πάρα-πάρα πολλά, στα νιάτα μας ήμασταν κάθε μέρα μαζί, για πάνω από δέκα χρόνια κάθε μέρα μαζί.

Ω, ναι, της είχα πει πολλά μεγάλα λόγια. Εκείνη ποτέ δε μου είπε έστω κι ένα σ'αγαπώ...μου το απέδειξε ωστόσο τόσες φορές!

Μονάχα μια φορά θυμάμαι είχε πει "Δε μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου χωρίς εσένα".

Πώς κατάφερα αλήθεια να τη διώξω μακριά μου. Πόσα λάθη "κατόρθωσα" να κάνω αλήθεια...

Σ' ένα γράμμα της είχε ευχηθεί να μείνουμε πάντα φίλοι, ακόμα και αν μόνο ο ένας βρει την ευτυχία.

Τη συνάντησα τυχαία στην Ομόνοια. Έλαμπε όπως πάντα. "Τι κάνουν οι γονείς σου?", τη ρώτησα. "Καλά...εσένα η μάνα σου?" Της είπα πως παντρεύτηκα, πως έχω πια παιδί. Ξέρω ότι τα ήξερε, έκανε πως ξαφνιάστηκε και πως χάρηκε.

Άντε γεια. Θε μου, δεν την αγκάλιασα, δεν ούρλιαξα στους ώμους της!

Κι η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δικιά σου μελαγχολία.