Είδα την Άννα κάποτε

Είχα να τη δω χρόνια...Πρέπει να ήταν γύρω στα έξι χρόνια. Πάρα-πάρα πολλά, στα νιάτα μας ήμασταν κάθε μέρα μαζί, για πάνω από δέκα χρόνια κάθε μέρα μαζί.

Ω, ναι, της είχα πει πολλά μεγάλα λόγια. Εκείνη ποτέ δε μου είπε έστω κι ένα σ'αγαπώ...μου το απέδειξε ωστόσο τόσες φορές!

Μονάχα μια φορά θυμάμαι είχε πει "Δε μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου χωρίς εσένα".

Πώς κατάφερα αλήθεια να τη διώξω μακριά μου. Πόσα λάθη "κατόρθωσα" να κάνω αλήθεια...

Σ' ένα γράμμα της είχε ευχηθεί να μείνουμε πάντα φίλοι, ακόμα και αν μόνο ο ένας βρει την ευτυχία.

Τη συνάντησα τυχαία στην Ομόνοια. Έλαμπε όπως πάντα. "Τι κάνουν οι γονείς σου?", τη ρώτησα. "Καλά...εσένα η μάνα σου?" Της είπα πως παντρεύτηκα, πως έχω πια παιδί. Ξέρω ότι τα ήξερε, έκανε πως ξαφνιάστηκε και πως χάρηκε.

Άντε γεια. Θε μου, δεν την αγκάλιασα, δεν ούρλιαξα στους ώμους της!

Κι η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δικιά σου μελαγχολία.