Τόσο πολύ μ'αρέσει που την έβαλα στις αγαπημένες μου στο blog !
"These things happen son"
Graham Roumieu, 2004
Είναι σκληρή η ζωή, γιέ μου. Και θα σε γδάρουν τα ρίσκα που θα πάρεις....
Welcome my son, welcome to the machine
(Pink Floyd)
Αφιερώνω το blog μου στο γιο μου, που είναι πολύ μικρός και πολύ αθώος για να το διαβάσει. Δεν υπάρχει τίποτα πιο γλυκό κι αθώο από τα παιδιά. Κοιτάζοντας τους μαθητές της τάξης μου πιάνω συχνά τον εαυτό μου να στενοχωριέται ξέροντας ότι θα μεγαλώσουν...και θα γινουν "φριχτοί"...όπως όλοι μας...
3 σχόλια:
Να σου ζήσει ο γιός σου και να είναι πάντα γερός και τυχερός!κι όσο πιο πολύ μείνει παιδί τόσο καλύτερα! Κι εγώ τα λατρεύω τα παιδιά, ειδικά τα μωρά, λιώνω στη θέα τους!
Μακάρι να μη χρειαστεί να του πεις πολλές φορές: " συμβαίνουν αυτά, γιέ μου..."...
Δεν θα γίνει "φριχτός", αθώος θα πάψει να είναι. Καμιά φορά όμως κάτι μένει,ξέρεις. Μιλάς με ενήλικες και ξαφνικά βλέπεις να ξεπετάγεται μια "ξεχασμένη" αθωότητα.Δεν κρατάει πολύ,δευτερόλεπτα,πρέπει να την προλάβεις.΄Αλλωστε,ακόμη δεν μας συμβαίνει μερικές φορές να πληγώνεται η αθωότητά μας;
@Kira, σ'ευχαριστώ, να'σαι καλά!
@Maria, μακάρι, μακάρι να είμαστε ακόμα λιγουλάκι αθώοι...
Δημοσίευση σχολίου